و تنهایی ادامه دارد...

نمایشگاه کتاب بسیار عجیب خوشحالم کرده یاد بچگیام افتادم وقتایی که نمایشگاه کتاب فرهنگسرا بود و دستام پر بود از کتابای حسنی و داستانای مختلفش هر چی گذش کتابام بیشتر شد بعد چن سال دیگه کتاب حسنی نمیخوندم دایرة المعارفای مختلف خریدم کتابای مربوط به افسانه های ملل داستانای تخیلی در مورد غولا و هیولاها خوندم سه چهار تا دایرة المعارف خریدم و کلی تو تحقیقام کمکم کرد یادمه کتابای افسانه های مللم یکیش مربوط به افسانه های عاشقانه بود سه تا داستانشو خوندم بعدش مامانم ازم گرفتش گف هر موقع دبیرستانی شدی بهت میدم بقیه شو بخونی کلاس چهارم بودم کتابای شش جلدی افسانه هام فقط یه جلدش کم بود از اون روز آرزو کردم زود تر بزرگ شم تا اونو بخونم ولی هنوزم بهم ندادتش میگه درسات زیاده گذش رو آوردم به شعرای نو مثه سهر...

خب این انکار نشدنیه که من چشمو خیلی دوست دارم سعی میکنم اولین چیزی که صبحا میبینم چشام باشه یا به چشمای آدمای اطرافم خیلی دقت میکنم به رنگشون طرحشون و همچنین حسی که چشاشون داره درسته هممون چشامون بین قهوه ای تا قهوه ای تیره اس ولی هر کدوم یه رنگ خاصی داره و صد البته طرح خاص تر و هزاران البته حسای خاص تر مثلا چشمای رضوانه رو در نظر بگیرید بدون اینکه بقیه صورتشو تصور کنین در حالتای مختلف خوشحالی ناراحتی حرصی شده یا مسخره بازی میشه فهمید که یه آدم فضوله که تو کار همه دخالت میکنه حواسش همه جا هس الا کار خودش ولی در عین حال صافه و ساده یا مثلا چشای مریم تو چش...

وحال دیگر تو نیستی ... و مرا یارای آن نیست که از شبگیرترین ناله ها با تو سخن بگویم... اندک فرصتی است ... و مرا بس که از نامت سرودی بسازم و پیش کش آفتاب کنم ... مسافر آسمان خدا ... "یادت جاوید" "دوستت دارم" ...